30 ثور 1403

Facebook
Twitter
Telegram
WhatsApp
Email
Print

ولایت کابل

 

سلام بچه‏های خوب! شما خوبید؟ درس‏های خود را خوب می‏خوانید؟ حتماً به درس‏های خود علاقه دارید. می‏دانید که تمام چیزهایی که می‏بینید از همین کوشش و درس خواندن به وجود آمده‏اند؛ مثلاً موتر، تلفن، برق، سرک، خانه‏های زیبا و چندطبقه. همه‏ی این چیزها از برکت درس ساخته‌شده‌اند.

اکبر که بچه شوخ بود، سرش را بلند کرد و گفت: معلم صاحب! شما چه چیزی ساخته‌اید؟

معلم تهمینه با لبخند ملیح گفت: در آن زمان که من خرد بودم، مکتب نبود. قرآن شریف را در مسجد پیش ملّا یاد گرفتم. بعد هم تا صنف دوازده به مکتب رفتم، سپس انقلاب شد و من از مکتب رفتن ماندم.

وقتی که جنگ ها شدت یافت، من با خانواده‌ام از این شهر به آن شهر و از این ولایت به آن ولایت مهاجرت می‌کردیم؛ اما جنگ همچنان شدت پیدا  می‌کرد و ما هرروز جای خود را تغییر می‌دادیم.  روزهای سختی بود. دعا کنیم که آن روزهای سخت دیگر تکرار نشود و صلح و آرامش نصیب مردم ما شود. من در آن سال‌ها با خانواده­ام در بسیاری از شهرها و ولایت‌های کشور مسافرت کردم و از نزدیک خیلی از جاها را دیدم. با آنکه من یک زن هستم؛ اما روزهای دربدری و از جایداد کوچ کردن، مرا خیلی پخته کرده است.

شاگردان عزیز! فرصت‌هایی را که امروز برای تعلیم و تربیت دارید، ما در روزهای جنگ نداشتیم؛ بنابراین درس بخوانید تا وطن خود را به دست خود آباد کنیم. در آبادی کشور، زن و مرد می‌توانند سهم داشته باشند و همه می‌توانیم برای بازسازی وطن خود کمک کنیم.

لینک کوتاه:​ https://farhangpress.af/?p=10010

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

آخرین مقالات